ماهی همیشه تشنه ام

در زلال لطف بیکران تو

میبرد مرا به هر کجا که میل اوست

موج دیدگان مهربان تو

زیر بال مرغکان خنده هات

زیر افتاب داغ بوسه هات

ای زلال پاک

جرعه جرعه جرعه می کشم تو را

به کام خویش

تا که پر شود تمام جان من زجان تو

عشق صبور میباشد.

این رفتار عادی عشق است یعنی با ارامش منتضر میماند بدون

شتاب،چرا که میداند که در هر لحظه خاصی امکان ان وجود دارد

تا ظهور یابد.

عشق متین میباشد.

همه چیز را تحمل میکند همه چیز را باور دارد در انتظار همه چیز

 میباشد برای انکه عشق قادر به درک کردن میباشد.

عشق هرگز شکست نمی خورد و زندگی هم هر زمانی که

عشق وجود داشته باشد شکست نخواهد خورد.

عشق انرژی حقیقی زندگی میباشد.

زندگی با تمام لحظات شاد و غمگینش،امید و ترسش،فقط

شانسی برای اموختن عشق میباشد.

هر جایی که عشق وجود دارد انسان هم وجود دارد و خدا هم

هست.

ان کسی که با عشق شادمان میگردد،با انسان هم خوشحال

شده و با خداوند هم شاد میشود

خداوند عشق است.

عشق هرگز در آتش رشک و حسد نمی سوزد. عشق حسادت

نمی کند. اجازه دهید تا دیگران هم عشق بورزند و سعی کنید

که باز هم عشق ورزیده و به دیگران محبت کنید. سهم خود را

انجام داده و بهترین خود را ارائه بدهید. فقط یک چیز وجود دارد

که باید به آن حسادت کنیم و آن روح بزرگ، غنی و سخاوتمندانه

کسانی است که آن عشقی را می شناسند که در آتش رشک و

 حسد نمی سوزد.

عشق خود را پنهان می کند حتی از خودش.

عشق نه به خود بالیده و نه مغرور می شود.

عشق به کسی راهنمایی نامناسب نمی کند.

عشق به دنبال منافعش نبوده و حتی در پی خودش هم نمی

باشد.

عشق هرگز خشمگین نمی شود.

عشق متین و صبور است، مهربان است، عشق در آتش حسد

 نمی سوزد.

فقط عشق باقی می ماند.

عشق و مبحث عشق شناسی بسیار مقوله پیچیده ایه که دقت و نیاز به توجه خیلی زیادی رو

میطلبه. متاسفانه اشکال همینجاست. عشق در زمان ما توهمی شده که هر کسی به

 احساس های عاطفی خودش نسبت میده.

عشق واقعی اینه که بیشتر به روحانی بودنش توجه بشه در صورتیکه اکثر عشقای الان

 جنبه

جسمانی دارن که مطمئنن همچین عشقایی پایدار نخواهند بود.

در مبحث عشق شناسی  همیشه چیزی که خیلی اهمیت داره چگونه عشق ورزیدن ماست

عشق ورزیدن ما باید پاک و خدایی باشه باید خالص و به دور از هوس باشه تا اون

 جنبه روحانی بودن عشق بدست بیاد که خیلی هم قشنگه.

عشق بهترین موهبتیست که خدای بزرگ در وجود ما گذاشته اما به شرطی که در

 وهله اول این موهبت الاهی رو درست بشناسیم و اونو با هوس اشتباه نگیریم.

بده دستاتو به من تا باورم شه پیشمی

میدونم خوب می دونی تو تارو پود و ریشمی

تو که از دنیا گذشتی واسه یه خنده من

چرا من نگذرم از یه پوست وخون به اسمتن

تو خیالمم نبود دوباره عاشقی کنم

ممنونم اجازه دادی با تو زندگی کنم

نمیدونم چی بگم که باورت شه جونمی

تویه این کابوس درد رویای مهربونمی

میدونی با تو پرم از شعر و ستاره

میدونی بی تو لحضه حرمتی نداره

میدونی در تو

این خدا بوده که تونسته عشقو بکاره

وقتی حتی پیشمی دلم برات تنگ میشه باز

عشق تو تو لحظه هام حادثه سازو قصه ساز

به جونه خودت که بی تو از نفس هم سیرمیشم

نمیدونم چی مشه بد جوری گوشه گیر می شم

ممنونم که بچه بازی هامو طاقت می کنی

هرچقدر بد میشم اما تونجابت می کنی

هرکجای دنیا باشم با منی و در منی

نگران حال و روزم بیشتر از خود منی

میدونی با تو پرم از شعر و ستاره

میدونی بی تو لحضه حرمتی نداره

میدونی در تو

این خدا بوده که تونسته عشقو بکاره

میدونی با تو...

میدونی بی تو...

میدونی در تو...

میدونی با تو...

میدونی بی تو...

میدونی در تو...

...

خدا من را آفرید تا همدم شبهای تنهایی تو بشم!

خدا بهم فکر داد تا شب و روز به یاد تو باشم!

خدا بهم چشم داد تا چشمهای قشنگتو منتظر نذارم!

خدا بهم گوش داد تا صدای دلنشینت را بشنوم!

خدا بهم بینی داد تا عطر خوشت را استشمام کنم!

خدا بهم لب داد تا دست هایت را ببوسم!

خدا بهم زبان داد تا همیشه نامت را بر آن جاری کنم!

خدا بهم دوتا دست داد تا بتونم تو رادر آغوش بکشم